«
»

Fietsen in de regen


Bij vele kerstborrels wordt gesproken over de verwachtingen voor 2009. Natuurlijk komen de privé zakenlangs, maar ook veelvuldig de zakelijke ambities. In gesprekken met vrienden voerden de effecten en verwachte duur van de kredietcrises duidelijk de boventoon. Dit is niet een kou front wat met de lente zal ontdooien. Velen verwachten fundamentele veranderingen in hun markt. Dat betekent een heroriëntatie op wat onze doelstellingen zijn en wat de strategische keuzes zijn om deze te bereiken.

Een kaasschaaf methode zal niet werken. Zijn er kansen in de markt die nu bereikbaar zijn,  aangezien een ongeëvenaard aantal parameters echt anders liggen?

Denk aan de energiemarkt. Variabelen als politieke context, prijsstellingen, internationalisering, splitsing van kerncompetenties en investeringsvraagstukken zullen in 2009 tot fundamentele keuzes bij de grote Nederlandse energiebedrijven leiden. Het gaat echt om bestaansrecht en om de visie vanuit welk perspectief de kansen gepakt worden.

Denk aan de non- profit segmenten of PPS constructies die de laatste jaren al hevig strijden om de euro’s van Balkenende (allen met valide redenen als veiligheid, milieu, infrastructuur, onderwijs en Zorg).
 
Denk aan.., ja welke sector denkt nog dat het extrapoleren van het verleden een garantie tot succes is. Wie bewaart de rust en vindt de interne kracht om zich goed te oriënteren en wie heeft het ondernemerschap om op een nieuwe rotonde de juiste afslag te nemen?
 
Ik moet denken aan een voorval waarover een goede vriend vertelde. Ik ben aangesloten bij de Foundation for Natural Leadership en  mocht afgelopen zomer als facilitator van een Nederlandse groep in het Umfalozzi gebied in Zuid Afrika begeleiden. Wij werken met Ian Read als lokale gids en Ian was recent bij ons op bezoek in Amsterdam. Zo onwennig als wij in de bush zijn, zo onwennig is Ian in een grote stad met haar drukke verkeer. Hij heeft bij ons leren fietsen. Een beer van een kerel op een aanvankelijk slingerende fiets hartje Amsterdam. Uiteindelijk kreeg hij het fietsen snel onder de knie. Maar wat het meest opviel was dat hij in de miezerige  regen met een glimlach om zich heen keek, terwijl wij met de jas hoog in de schouders erachteraan reden. Wij zagen niets van de omgeving, Ian zag elke beweging.

, , , , , ,

Dit bericht werd geplaatst op zondag 28 december 2008, en is gearchiveerd onder Leiderschap. U kunt zich abonneren op de reacties op dit bericht met RSS 2.0. U kunt een reactie plaatsen of een trackback toepassen.

  1. Nog geen reacties.
(wordt niet gepubliceerd)

  1. Nog geen trackbacks.