Twee weken geleden was ik gastspreker op een congres van de Nederlandse Vereniging voor Personeelsmanagement & Organisatie. Mijn bijdrage ging over de relatie tussen het Nieuwe Werken en het streven van organisaties naar sociale duurzaamheid.
Na afloop kwam de HR manager van een middelgroot advocatenkantoor naar me toe. Mijn betoog voor ruimte en vertrouwen als basis voor een nieuwe wijze van samenwerking was haar uit het hart gegrepen. Ze vertelde over een cultuur van angst en controle, van lange uren maken, van eigen agenda’s, van de enorme behoefte onder de professionals om hierover te kunnen praten.
Ik gaf haar mijn visitekaartje, en heb haar later nog het programma gestuurd, zoals ik dat onlangs voor de 2-daagse partner-retraîte van Boer & Croon had georganiseerd. Vanuit het algemene onderwerp “Leiderschap in crisistijd” hebben we toen met elkaar een constructieve dialoog gevoerd over leiding geven, over eenieders kracht en zwakte daarin, over de verlangens in onszelf en in ons bedrijf naar enerzijds sturing, en anderzijds ruimte en vrijheid om te kunnen ondernemen. Het werden twee mooie dagen, met meer onderlinge openheid en eerlijkheid dan ik in lange tijd heb bespeurd. Het kan dus prima – deze discussie voeren!
Ik heb tot heden geen reactie meer ontvangen van de HR manager van het advocatenkantoor. Angst?
