Verhuizingen en het sluiten van locaties. Dat zijn onderwerp van alle tijden. De informatisering maakt natuurlijk wel dat we naar andere oplossingen kunnen groeien dan 10 en zelfs 5 jaar geleden. Dichtslibbende wegen zullen een belangrijke factor zijn om het flexwerken (waar we begin jaren negentig al mee bezig waren, maar slechts enkele missionarissen pasten het toe) nu echt door te laten breken. Als medewerkers echt de ruimte en het vertrouwen krijgen om echt tijd en plaats onafhankelijk te werken, en dat is dus niet alleen de thuiswerkplek, constateren we dat het rendement en de betrokkenheid drastisch toeneemt. Stel een medewerker werkt 3 dagdelen thuis. Dat scheelt 1 dag reistijd en levert een betere privé- werkbalans op. Dat betekent 30 % minder aanwezigheid die met flexplekken per definitie een evenredig aantal meters  opleveren.  Tijd en plaats onafhankelijk werken biedt met ondersteuning van de juiste ICT voldoende financieel perspectief om het facilitaire- en huisvestingbeleid eens grondig aan te scherpen. Denk eens na over de volgende vragen.

 

De kostenvoordelen zijn essentieel en goed uit te werken. Een innovatief huisvestingsbeleid is voorwaardelijk. De bewoners van de locaties zijn er voor de klant. Blijven zij even succesvol, of worden ze juist nog succesvoller, als ze flex gaan werken. We weten hoe moeilijk het is succesvolle (klantgerichte) teams te bouwen. Hoe doe je dat als je afdeling op een duiventil gaat lijken? Het middenmanagement heeft hier een flinke kluif aan en schiet nogal eens in een begrijpelijke weerstand. De balans tussen management en leiderschap zal wat mij betreft een stukje moeten opschuiven naar leiderschap, naar dialoog, naar loslaten, naar output gerichte sturing.

 

Dan spreken we vanuit de kostenvoordelen op de m2 niet alleen meer over het facilitaire beleid. Echt succesvol Het Nieuwe Werken implementeren vraagt een integrale aanpak; harde en zachte aspecten en van hoog tot laag.