Laatst een interessante discussie gevoerd over het borgen van verandering.  Als een organisatie naar een nieuwe manier van werken wil migreren, met een andere sturing op nieuw gedrag, wil men afscheid kunnen nemen van het niet langere gewenste oude gedrag en de daarbij horende rituelen.

Hoe doe je dat?

Een klant maakt zich hierover zorgen, aan het eind van het leiderschapsprogramma dat men de afgelopen 6 maanden met ons heeft doorlopen, op diverse niveaus in de organisatie.  Hoe houden we dat nieuwe gevoel vast, dat mooie doorkijkje naar een wereld van vertrouwen en openheid?  Hoe "borgen" we die verandering die we nu met z’n allen voelen, maar nog niet echt kunnen vastpakken?

In onze discussie hierover werd de stelling geponeerd dat het "borgen" van verandering juist niet gewenst was: "want dan bevries je de nieuwe situatie weer", wat blijvende verandering en vernieuwing in de weg staat.  Is het niet zinvoller om na te denken over het "loslaten van het oude" dan over het "borgen van het nieuwe"? 

Het loslaten van het oude kan ondermeer door expliciet nieuwe rituelen in te voeren.  Hoe begin je een vergadering?  Waarom niet met een moment van stilte en reflectie, gevolgd door een persoonlijk rondje met de vraag: "hoe gaat het met je?"  Kost 10 minuten, maakt een wereld van verschil.