Als je 3 keer nieuw zegt wordt het oud. Het Nieuwe Werken blijft voor mij voorlopig nog wel een kapstok waaraan ik visie en overtuiging wil ophangen. Dat we tijd en plaatsonafhankelijk willen en kunnen werken is helder, maar wel weerbarstig in de uitvoering. Dat we management en leiderschap met elkaar in een balans willen brengen is voor ons een passie en noodzakelijke voorwaarde. We zien in de markt al mooie voorbeelden van meer output gerichte sturing, hoewel het meten van de productiviteit nog lastig is.

Wat ik zelden tegenkom is de relatie tussen het nieuwe werken en de positie van de klant in ons denken en handelen. Wat ik wel veel tegenkom, is intern gerichte sturing en processen.

Vanmorgen sprak ik met een MT met als onderwerp sturing, processen en systemen. De projectenportfolio puilt uit met tientallen verbetervoorstellen. Het jaarbudget zal al in juni uitgeput zijn. De verandercapaciteit (wat meestal in alle projecten telkens dezelfde toppers in de organisatie zijn) wordt (te) zwaar belast.

Is niet essentieel, en daarom voor mij een belangrijk onderdeel van een Nieuwe Manier van Werken, dat we ons telkens afvragen,
“welk voordeel heeft de klant? ” Immers de bestaansreden van een bedrijf is een tevreden, loyale klant en daar mag u ook burger voor lezen. Ik ben ervan overtuigd dat vele projecten kunnen stoppen omdat ze niet echt bijdragen aan een verbeterde klantrelatie. Dit brengt rust en ruimte in een overspannen organisatie.

Ik ben er ook van overtuigd dat we vele vergader uren winnen als we ons afvragen of we moeten vergaderen en of we met zovele tegelijk moeten vergaderen.
Ik schat dat we 30 % vergadertijd kunnen winnen,
hoeveel tijd speelt u dan vrij in uw 60 – urige werkweek?
Om de cirkel weer rond te maken. Loyale klanten blijven alleen loyaal als ze in elk contact met de organisatie zich echt geholpen voelen. Echt begrepen voelen door medewerkers die luisteren en handelen. Door trotse medewerkers. En ja, dat verstaan we allemaal onder Het Nieuwe Werken ; toch?